Oğlumun mezarı başındayım. Hüzünle bir ağacın yanına oturmuş, anılarımı düşünmekteyim. Ağacın dalına konmuş bir kargayı fark ediyorum. Diğer oğlum çok büyük bir hata yapıp kardeşini öldürdü. Yaptığım ilk günahı düşünüyorum. O zamanlar Havva ile yeni tanışıyorduk. Ama oğlumu kandıran iblis o zaman beni ve Havva’yı nasıl kandırmıştı. Düşündükçe utanıyorum. Sonra Allah’ın beni işaret ederek meleklere secde edin demesi aklıma geliyor. Bir tek ateşten yaratılmış o cin bana secde etmemişti. Cinin attığı o bakışları, Kabil benden kaçarken de görmüştüm. Her ne kadar diğer oğlumu öldürse de Kabil’i şimdiden özlemeye başladım. Havva da öleli çok olmadı zaten. Gözlerimden yaşlar akarken yalnızlığın nasıl bir şey olduğunu fark etmeye başladım. Demek yalnızlık böyle bir şeymiş. Uzaktan hüzünlü bir melodi yaklaşırken Allah’ın bana verdiği bir ayeti hatırlıyorum. ‘’Allah’tan geldik ve Allah’a döneceğiz’’
Yorumlar
Yorum Gönder