Sokakta hızlı hızlı yürüyordu. Zaten geç kalmıştı. Birden
durdu ve evde bir şey unuttuğunu hatırladı. ‘’Hay Allah! Hem unutuyorum, hem de
hatırlamıyorum. Ben şimdi ne yapacağım?’’ diye söylendi. Önden yürüyen babası:
-Ne oldu oğlum?
-Baba, evden bir şey almayı unutmuşum da!
-Allah aşkına bu şimdi mi aklına geldi?
-Baba, gerçekten önemli ama!
-Öff! Şimdi o kadar yolu geri döneceğiz.
Baba oflaya puflaya
geri dönmeye başladı, oğlu da arkasından. Dik yokuşun başına geldiklerinde baba
biraz dinlenmek için kaldırım taşına oturdu. Zaten sinirlenmiş olan baba,
yanına oturmuş olan oğluna:
-Neyi unuttuğunu söylesene?
-Çantamı unuttum baba.
Baba, büyük bir
hiddetle oğluna tokat atarak:
-Geri zekalı herif, çantan arkanda ya!
Tokatla affalayan
çocuk, o sırada çantasının arkasında olduğunu fark etti. Kafası atmış olan
baba:
-Ulan oğlum! Sende kafa yok. Okuluna dalgın gidip dalgın
geliyorsun. Derslerde uyuyorsun. Bu ne böyle?
-Baba, söz bir daha olmayacak.
-Hadi şimdi yıkıl karşımdan. Bir daha böyle olmasın.
Çocuk gittikten sonra
baba, söylene söylene yokuşu inmeye başladı:
-Bu çocuk her gün böyle. Bunu psikoloğa mı götürsek ne
yapsak?
Baba yokuş sonuna
geldiğinde, şaşkınlıkla:
-Ulan, hem geç kaldım, hem de en önemli evrağı evde unuttum. Ben patronuma ne diyeceğim?
Yorumlar
Yorum Gönder